ارسال کننده
avatar

  • 3413 تصویر
  • حضرت سعدی *طریقت به جز خدمت خلق نیست / به تسبیح و سجاده و دلق نیست*حضرت حافظ بده تا به رویت گشایند باز / در کامرانی و عمر دراز

    اطلاعات تصویر

    ژاپن تدوین نیازمندی خود به یک جنگنده ی پشتیبانی نسل آینده را برای جایگزینی میتسوبیشی F.1 در اواسط دهه ی ۱۹۸۰ آغاز نمود. هواپیمای جدید می بایست نقش اصلی F.1 را به عنوان تهاجمی ضد قایق های نفربر (landing craft)، با استفاده از موشکهای ضد سطحی ASM-1 وASM.2، حفظ می نمود.در تئوری، طیف گسترده ای از هواپیماها می توانستند این نیازمندی را برآورده نمایند، از جمله F.15 ،F/A.18، F.16 و یک هواپیمای ویژه ی ضربتی ضد کشتی و تهاجمی زمینی بر پایه ی بدنه ی کشیده تر نوع دفاع هوایی پاناویا تورنادو با نام سوپر تورنادو.. این طرح به طرح تورنادوJ منجر گردید که در صورت توافق با همکاری بریتیش ایرواسپیس و میتسوبیشی ساخته می شد. که این تلاش به سرانجام نرسید.
    البته نیازمندی ژاپن را یک طرح جدید کاملا بومی نیز می توانست برآورده نماید هرچند که ژاپن با توجه به ملاحضات سیاسی( شامل عدم موازنه ی تجاری دلاری عظیم ژاپن با آمریکا ) و محدود بودن برنامه ی تولید استفاده از یک هواپیمای موجود آمریکایی یا مشارکت سنگین و همه جانبه ی امریکا در هر گونه برنامه ی بومی ترجیح داد. همان گونه که گفته شد در وهله ی نخست تصمیم گرفته شده بود تا یک هواپیمای بومی کاملا جدید طراحی و ساخته شود و شعبه ی شماره ی ۳ آزمایشگاه محرمانه انستیتو پژوهش و توسعه ی فنی کار روی طرحی را باهمان نامFS.X آغاز نمود.این فعالیت به دلیل فشار ایالات متحده ی برای خریدن یک جنگنده ی امریکاییک در سال ۱۹۸۷ متوقف گردید و سرانجام در چارچوب یک مصالحه ی هوشمندانه تصمیم گرفته شد تا ژاپن نوع تغییر یافته ی بومی یک جنگنده ی امریکایی را تکمیل کند. این تصمیم به امریکا اطمینان می داد که گزینش یک طرح امریکایی از صدور محصول نهایی ساخت ژاپن به دیگر کشورهای جهان جلوگیری کرده و بدین ترتیب سهم صنایع هوافضایی ایالات متحده در بازارهای جهانی لطمه ندیده و میزان انتقال فن آوری به ژاپن محدود گردد
    ژاپنی ها امید داشتند که صنایع هوافضایی کشورشان با ادامه ی این پروژه از تجربه ی مفیدی در چند زمینه ی حساس فن آوری نوین برخوردار گردد، تجربه ای که به آنها اجازه می داد تا بعدها جای پای محکمی برای خود در برنامه های بین المللی غیر نظامی و نظامی ساخت هواپیما پیدا کنند.
    این فن اوری ها عبارتند بودند از مواد پنهانکاری راداری،متالوژی پیشرفته،فرایندها و روش های نوین ساخت وتولید،نمایشگرهای یکپارچه ی درون کابین و سیستمهای ناوبری، رادار،شناسایی صدا و کنترل با فرمانهای های شفاهی خلبان و سیستم هدایت پیشرفته ی پرواز با نور(استفاده از رشته های نوری برای انتقال فرامین). ایده ی کلی عبارت بوده از توسعه ی بدنه وبالی به نسبت محافظه کارانه، مجهز به تجهیزات و سیستم های الکترونیک پروازی بسیار پیشرفته یعنی بسیار شبیه به راهبرد صنایع هواپیماسازی اسرائیل در طراحی و تکمیل پروژه ی لاوی. صنایع ژاپنی خواهان یک بدنه ی ساخت داخل بودند،ولس سرانجام با رغبت قانع شدند تا نوع تغییریافته ی ساخت داخل یک جنگنده امریکایی را با پیشرانه ی امریکایی بپذیرند زیرا آنها در زمینه ی طراحی جنگنده های پیشرفته تجربه ی کمی داشتند.
    Mitsubishi F-

    مخالفت ایالات متحده
    امریکا سرسختانه مخالف توسه ی یک هواپیمای بومی ژاپنی بود، زیرا نه تنها با خرید تعداد قابل توجهی هواپیمای امریکایی، نیاز ژاپن برطرف می گشت،درعین حال عدم موازنه ی تجاری میان دو کشور نیز کاهش می یافت. به عقیده ی امریکایی ها، گسترش توانایی های ژاپن در زمینه ی طراحی به مطرح شدن محصولات هوایی این کشور به عنوان رقیبی برای هواپیماهای امریکایی در بازار آینده ی داخلی ژاپن و سرانجام سرتاسر آسیا منجر می گردید.
    در ابتدا برنامه بدنه ی F/A.18 به عنوان پایه ی کار در نظر گرفته شد، زیرا دو موتوره آن امتیازهایی را برای ایفای نقش ضربتی بر فراز آب(بدلیل ایمنی بیشتر)دربرداشت.F.15 و نوع دوموتوره ی F.16 نیز به دلیل هزینه ی زیاد کنار گذاشته شدند.ولی پس از مذاکرات طولانی برر سر سهم دو طرف و چگونگی و میزان انتقال فن آوری، سرانجام بدنه ی F.16برگزیده شد. در اکتبر۱۹۸۷ موافقتنامه ی تکمیل FS.X برپایه ی نوع اصلاح شده ی F.16C با استفاده از فن اوریهای پیشرفته ی امریکایی و ژاپنی امضاء شد و صنایع سنگین میتسوبیشی به عنوان پیمانکار اصلی برگزیده شد.البته یکی از دلایل ترجیح دادن F.16به دونوع دیگر،امکان اعمال ظاهرا آسانتر فن آوری پنهانکاری راداری روی آن بود.عاملی که گنجایش داخلی کمتر بدنه یF.16 را برای جا دادن سیستم های الکترونیک پروازی جدید،بی اهمیت جلوه داد. ژاپن احتمالا از سال ۱۹۸۲ مشغول پژوهش و فعالیت در زمینه ی فن آوری پنهانکاری راداری و ساخت مواد جاذب امواج رادار بود. به همین دلیل تمامی سطح لبه ی حمله ی بال و شاید دیگرسطوح هدایت FS.X با مواد جاذب امواج پوشانده شده بود تا از سطح مقطع روبروی هواپیما کاسته شود.
    در فوریه ی سال ۱۹۹۰ موافقتنامه ای امضا شد که ۴۰ درصد برنامه را به شرکت های امریکایی واگذار نمود.در این میان ،جنرال دینامیک ۳۰ درصد کارها شامل ساخت بخش عقب بدنه،فلپ های لبه ی حمله ی بال ،تجهیزات آزمایش زمینی،سیستم مدیریت محموله و برخی از سیستم های الکترونیکی پروازی را بر عهده گرفت. صنایع سنگین میتسوبیشی نیز مسئولیت طراحی کلی ،ساخت بخش جلو بدنه و مونتاژ نهایی را عهده دار شد. ساخت بخش دم ،سطوح بالایی بال،فلپ و شهپرها و ورودی نیز به صنایع سنگین فوجی و بخش مرکزی بدنه به کاوازاکی واگذار گردید.

    طرح پایه ی F.16C

    از همان ابتدا قرار بر این بود تاF.16C سری ۴۵ با دهانه ی ورودی پهن ،مبنای کار قرار بگیرد.تغییراتی جزئی در بدنه ی F.16C انجام گرفت،از جمله کشیده تر کردن بخش عقب بدنه به میزان ۴۱ سانتیمتر و در نتیجه عقب برده شدن دم،امتداد پهن تر لبه ی حمله ی بال (LERX) و خروجی موتور کوتاه تر.مخروط دماغه کمی پهن تر گردید و ضمن افزودن بر طول آن برای جا دادن رادار جدید،کمی بر حالت حبابی آن افزوده شد. بر وتر ودهنه ی ی سکان های آن کمی افزوده شد و نوک لبه های فرار آنها به اصطلاح بریده شد.هواپیما همچنین به بالی مجهز گردید که بطور کامل با مواد مرکب ساخته شده و ۲۵ درصد بزرگتر از بال F.16،دارای زاویه های متفاوت ،و همچنین دارای دو جایگاه اضافه ی حمل جنگ افزار می باشد. این بال های پهن تر(۱/۷متر) از تجربیات جنرال داینامیکس از برنامه ی لغو شده ی اجیل فالکن بهره گرفته شده بود و بیش ترین وزن هنگام برخاستن را افزایش داد اگرچه نقش چندانی در بهبود چابکی هواپیما نداشت. دلیل توجه بیش تر ژاپنی ها به وزن زیاد هنگام برخاستن را می توان در گنجایش به نسبت کم F.1برای حمل سوخت و جنگ افزار جستجو نمود، که از بیشترین وزن هنگام برخاستن کم آن ناشی شده بود. مواد جاذب امواج رادار نیز به دماغه،ورودی موتور و لبه ی حمل بالFS.Xافزوده شد و این هواپیما همچنین به چتر ترمز در دم خود(مانند انواع صادراتی F.16)مجهز گردید.بدین ترتیب FS.X از نظر سازه ی داخلی فقط ۲۰ تا۳۰ درصد باF.16Cیکسان است.
    رقیبان سیستم پیشرانه FS.X عبارت بودند از جنرال الکتریک باF110-GE-129 و پرات اندوینیباF100-PW-229. موتور ساخت جنرال الکتریک با توان ۱۳۱/۷کیلونیوتن(۲۹۶۰۰پاوند)استاتیک با پس سوز روی F.16Cسری ۵۰ نصب شده بود و سرانجام نیز همین موتور در دسامبر ۱۹۹۰برای تامین پیشرانه ی FS.Xبرگزیده شد و تحت امتیاز ،در صنایع ایشیکاـهاریما ساخته شد. جنرال الکتریک ۶۰ درصد این موتور را ساخته و بقیه ی کار
    ها ،شامل مونتاژ وآزمایش نهایی،در ژاپن انجام گرفته است.
    در ابتدا، توربین پرفشار،خروجیهای مرحله ی نخست ودوم و تیغه های دوربین جزو موارد حساس فنی بودند و فرآهم آوردن شرایط انتقال فناوری آنها با تاخیر صورت گرفت.موتورF.110به یک سیستم کنترل الکترونیکی دیجیتالی کاملا خودمختار پیشرفته مجهز است .
    افزایش هزینه ها
    تاخییرهای پیاپی در برنامه ی FS.X به افزایش هزینه ها تا ده درصد منجر گردید.از عوامل اصلی بروز این تاخیرها می توان به مشکلات کسب موافقت کنگره ی امریکا،مذاکرات پیچیده میان میتسوبیشی و جنرال داینامیکس و همچنین ممنوع کردن جنرال دینامیک از ارائه ی کدهای ماخذ برای نرم افزار سیستم هدایت پروازـباـسیم هواپیما اشاره کرد. در اختیارداشتن این کدها برای بهینه سازی سیستم و رفع نقص ها ضروری بود.جنرال دینامیک مایل به فروش آن نرم افزار بود و نمی توانست فن آوری آن را منتقل کند. در نتیجه ژاپن وادار شد تا خود ،کدهای ماخذ را برای نرم افزار هدایت سیستم هدایت پرواز تکمیلی خود با استفاده از تجربیات حاصل از برنامه ی T-2 CCV،از نوبنویسد. دلیل دیگر، به حالت تعلیق درآمدن فعالیت های شرکت صنایع الکترونیک هوایی ژاپن به دلیل صادرات غیر قانونی اقلام نظامی به یک کشور خاورمیانه ای بود.
    سیستم پیشرفته ی هدایت

    دربهار سال ۱۹۹۲ برنامه ی FS.Xبا تامین منابع مالی جدید دوباره جان گرفت. در این حین بالچه های تقریبا عمودی زیر ورودی هوا (جزئی از سیستم CCV) به منظور کاستن از وزن،هزینه و احتمالا سطح مقطع راداری حذف گشت که این به معنای از دست رفتن برخی جنبه های کنترلی CCVدرFS.X بود. جنبه های باقی مانده در این هواپیماا هفت حالت مختلف را شامل می شوند:
    ۱.حالت افزایش کنترل پذیری(CA):در هر ارتفاع یا سرعت هوایی برای یک نیروی مشخص اعمال شده روی دسته ی هدایت،به میزان ثابت(نسبت به زمان)نیروی g تولید می کند.
    ۲.حالت پایداری تعدیل شده ی استاتیک(RSS):برای بهبود مانورپذیری با استفاده از نیروی حاصل از برای حاصل از بال ها و سطوح دم و همچنین کاستن از ناپایداری ذاتی هواپیما در مانور تاب کاربرد دارد.
    ۳ـ حالت کنترل بار مانور(MLC): نسبت برا به پسا را با استفاده از برنامه ریزی خودکار فلپ های حمله و لبه ی فرار بهبود می بخشد.
    ۴ـ حالت تغییر سمت عمودی با اینرسی خنثی شده (DY):امکان گردش هواپیما را بدون غلت زدن به پهلو(bank) فراهم می آورد.
    ۵ـ حالت حالت کنترل مستقیم نیروی جانبی(DSC): به خلبان امکان می دهد تا دماغه ی هواپیما را به وسیله ی حرکت دادن تفاضلی فلپ ها ، از راستای محور مرکزی هواپیما و مسیر پرواز منحرف کرده و به جانب ها متوجه نماید.
    ۶ـحالت بهبود مانور(ME): به بهبود پاسخ دهی هواپیما به فرامین تاب کمک می کند.
    ۷ـ حالت کنترل مستقیم برا(DLC): باعث می شود که هواپیما بدون تغییر دادن وضعیت خود، به کمک استفاده ی هماهنگ از فلپ های لبه ی فرار و سطوح دم اوجگیری کرده یا از سرعت خود بکاهد.
    کابین

    ژاپنی ها همواره در نظر بودند تا کابین FS.X به صورت سرآمد و لبه ی تیز فناوری پیشرفته ی معاصر طراحی گردد.می توان گفت که این کابین نخستین نمونه ی نسل نوین کابین های هواپیماهای جنگنده است. در حالی که F/A18 و جنگنده های بهبود یافته ی گوناگون دیگر از دو یا سه صفحه ی نمایشگر چند منظوره ی تلویزیونی(CRT MFD) استفاده می کنند، همگی آنها همچنان آلات دقیق پشتیبان (back up)آنالوگ متعارفی خود را حفظ کرده اند .ولی صفحه ی آلات دقیق FS-X به طور کامل عاری از چنین آلات دقیق آنالوگ است!در عوض، خلبان در برابر خود یک صفحه ی بزرگ کنترل کننده ی نمایشگر سرـپایین بسیار بزرگ در زیر آن دارد. در کابینFS-X همچنین دو نمایشگر چند منظوره ی متعارفی در زیر سایه بان لبه صفحه آلات دقیق نصب شده تا امکان نگاه کردن خلبان به آنها بدون نیاز به خم کردن سر خود به درون کابین وجود داشته باشد.
    غیبت آلات دقیق متعارفی پروازی و کنترل موتور روی صفحه ی اصلی در عین انقلابی بودن ، کاملا منطقی نیز می باشد. تمامی نمایشگرهای تلویزیونی، کریستال مایع و آنالوگ و عقربه ای به نیروی برق وابسته اند،بنابراین هرکدام از آنها به اندازه ی دیگری می تواند نقش پشتیبان را ایفا نماید ، با این تفاوت که نمایشگرهای CRTوLCD بدون اجزای متحرک بوده و در نتیجه قابل اطمینان تر می باشند.در آن دسته از جنگنده های کنونی که از آلات دقیق آنالوگ پشتیبان استفاده می کنند ، خلبان در واقع به آلات دقیق پشتیبان و جایگزینی مجهز است که از قابلیت اطمینان چندین برابر کمتری نسبت به آلات دقیق اصلی برخوردارند!
    خلبان هواپیمای پیشرفته ای همچون F/A.18 به آسانی به کابین F.2 عادت می کند، ولی برای خلبانان جنگنده های F.1 ، F.4EJکای وF.15J،عادت کردن به آن دشوار است. تفاوت کاناپی F.2 با F.16 در دو تکه بودن آن است که این ویژگی، به دلیل ضخیمتر بودن و مستحکمتر ساخته شدن بخش جلویی (windscreen)آن برای مقاومت بیش تر در برابر برخورد پرنده هنگام پرواز بر فراز مناطق ساحلی و دریا در نظر گرفته شده است.

    جنگ افزار

    جنگنده ی F-1برای بیشتر طول عمر خود اغلب از جنگ افزارهای ساخت امریکا(یا گاهی انواع ژاپنی جنگ افزارهای های امریکایی) استفاده می کرد; بجز موشک ضد کشتی بومیASM-1. کارایی این موشک که تاحد زیادی مشابه اگزوسه یا کورموران است ،به یک موتور راکتی سوخت جامد و سیستم هدایت اینرسایی و آشیانه یابی نهایی راداری فعال مجهز است و حدود ۵۰ کیلومتر برد دارد.F.2هم از بسیاری جنگ افزارهای F-1 استفاده می کند، از جمله بمب ۳۴۰ کیلوگرمی(۷۵۰ پاوندی)JM117 و بمب های ۵۰۰ پاوندی،غلاف های شلیک راکت RL-4(چهار راکت ۱۲۷ میلیمتری)،JLAU-3/A(با نوزده راکت ۷۰ میلیمتری)و RL-7(با هفت راکت ۷۰ میلیمتری)، و بمب خوشه ای CBU-87. همچنین این هواپیما از موشک ASM-1 تایپ ۸۰ برای ایفای نقش اصلی خود(ضد قایق های نفربر) خود استفاده می کند ،همچنینF-2 نوع پیشرفته تر و دوربردتر ASM-1 یعنی ASM-2 تایپ ۸۸ با سیستم هدایت نهایی جستجوگر تصویر ساز فروسرخ و برد حدود ۱۵۰ کیلومتر استفاده می کند .
    به نظر می رسد که موشک ASM-1 از قابلیت پنهانکاری راداری برخوردار است.میتسوبیشی از سال ۱۹۸۳ فعالیت هایی را برای کاهش سطح مقطع راداری این موشک شروع نمود که ظاهرا شامل جایگزینی بالچه های فلزی آن با نوع پلاستیکی و استفاده از مواد جاذب امواج بود. این تدابیر،کشف موشک را به وسیله ی رادار کشتیها به تاخیر انداخته و زمان در دسترس برای واکنش نشان دادن آنها را کاهش داده است.
    جنگنده یF-2 همچنین از دیگر انواع جنگ افزارهای هوابه زمین ساخت ژاپن استفاده می کند. صنایع میتسوبیشی نوعی واحد هدایت کننده ی اپتیکی با نام GCS-1 را روی بمب های سقوط آزاد معمولی نصب کرده اند که می توان آنها را در ماموریت های ضد کشتی به کار گرفت . این سر جستجوگر ، که روی تصویر هدف قفل می شود، برخلاف بمبهای هدایت شونده_ ی لیزری متعارفی،امکان تغییر مسیر هواپیمای پرتاب کننده و ترک موقعیت را فراهم آورده است.GCS-1 مدل ۱ برای نصب روی دماغه ی بمب ۲۲۷کیلوگرمی(۵۰۰ پاوندی)Mk82 و نوع ۲ برای نصب روی بمب M117 طراحی شده است.
    جنگنده ی هوا به هوا
    میتسوبیشی F-2 به عنوان هواپیمایی که از F-16 برگرفته شده،همراه با بالهای بزرگتر،سیستم کنترل پروازـباـسیم دیجیتالی پیشرفته و یکی از نیرومندترین انواع موتورهای قابل نصب روی F.16، از توانایی بالقوه ی بسیاری به عنوان یک جنگنده ی رزم هوایی برخوردار می باشد.

    این توانایی با نصب رادار مجهز به آنتن مرکب فعال ،کامپیوترماموریتی که دو سوم کوچکتر و چهار پنجم سبک تر ازF.15J می باشد و دیگر سیستم های الکترونیک پروازی پیشرفته دوچندان است.با وجود این، از این هواپیما برای انجام ماموریت های هوا به هوا به عنوان نقش اصلی آن استفاده نمیشود؛نقشی که همچنان در انحصار F-15 و نوع بهینه سازی شده ی F-4EJکای،مجهز به رادار APG-66،باقی است .اگرچه F-2 برای نقش ضد کشتی در نظر گرفته شده، ولی توانایی ممتازی نیز برای دفاع از خود،با برخورداربودن از طیف مفیدی از جنگ افزارهای پرتابی،علاوه بر تیربار کارآمد ۲۰ میلیمتری شش لوله ی M61A1خود،دارد.برای درگیریهای کوتاه برد،F-2 می تواند موشک تایپ ۹۰ (AAM-3)،نوع پیشرفته ی بومی برگرفته ی شده از سایدوایندر،ونیز انواع گوناگون AIM-9سایدوایندر شاملAIM-9E(ساخته شده در داخل با نام AAM-1) و AIM-9L را حمل نماید. جستجوگر تایپ ۹۰ (AAM-3) از زاویه ی «دید»گسترده تری نسبت بهAIM-9L برخوردار است،در حالی که سرجنگی آن موثرتر،موتور راکتی آن بهتر و چابکی آن نیز بیشتر است. این موشک را می توان به کمک دندانه ی غیرمعمول روی لبه های حمله سکانهای هدایت جلویی آن از سایدوایندر بازشناخت.
    هواپیمای F-2 برخلاف دیگر انواع اختصاصی جنگنده ـبمب افکن،از توانایی واقعی شلیک و هدایت موشک به فراتر از میدان دید(BVR) نیز برخوردار است. این توانایی،F-2 را در رده ی برابربا F/A.18(یک هواپیمای چندمنظوره ی با توانایی اجرای عملیات بدون اسکورت جنگنده )قرار می دهد.F-2 با موشکهای میان برد آشیانه یاب راداری نیمه فعال AIM-7F/M اسپارو(ساخته شده تحت امتیاز در ژاپن)منطبق شده است ، همچنین،موشک AAM-4 جز این تسلیحات است. این موشک راداری فعال که به AIM-120 امرام امریکایی شبیه است،به وسیله ی میتسوبیشی تکمیل شده است و نخستین نمونه های آن در اکتبر سال ۱۹۹۵ شلیک گشت.
    جنگنده ی F-2 برای حمل چنین طیف گسترده ای از جنگ افزار،به ۱۳ جایگاه خارجی(دو جایگاه بیش تر از F-16)مجهز شده ،به طوری که F-2 می تواند تا هشت موشک هوا به هوا(ترکیبی از انواع گرمایاب وراداری)را با خود حمل کند.F-2 همچنین می تواند به مخازن سوخت ۲۲۷۱ یا ۱۱۳۶ لیتری مجهز شود

    انتقال فناوری

    شباهت خارجی میان F-2 وF-16 روی این حقیقت را می پوشاند که انتقال فن آوری در این برنامه دوطرفه بوده است.بدین ترتیب که در چارچوب آن شرکت های امریکایی نیز به برخی از فن_ آوریهای پیشرفته ی توسعه یافته در ژاپن،شامل رادار و فرایند جدید ساخت بال،کامپیوتر ماموریت،سیستم جنگ الکترونیکی یکپارچه،مواد جاذب امواج رادار و سیستم ناوبری اینرسیایی F-2،دست یافتند.

    پرده برداری

    مرحله ی اولیه ی مهندسی پروژه ی FS-X در ژوئن ۱۹۹۲ تکمیل گردید و مونتاژ نخستین نمونه ی اولیه در اوایل ۱۹۹۴ آغاز شد.از نخستین نمونه ی اولیه FS-X یاXF-2A در ۱۲ ژانویه ی ۱۹۹۵ پرده برداری شد.این نمونه ،بجز بسیاری از سیستم های داخلی،به طور کامل در ژاپن ساخته شده بود ولی شرکت لاکهید مارتین سهم بیشتری در ساخت انواع تولیدی داردفرون که عبارتند از بخش عقب بدنه،بخش هایی از بال،فلپ های لبه ی حمله و سیستمهای مدیریت جایگاهها(محموله).
    نیروی هوایی دفاعی ژاپن در ابتدا در نظر داشت که ۱۴۱ فروندF-2 را دریافت نماید،که برنامه ها موجب شد تا این تعداد به ۱۳۰ فروند کاهش یابد.از این تعداد ۸۳ فروند از نوع یک نفره ی F-2A و ۴۷ فروند نوع دونفره ی عملیاتی ـ آموزشی F-2B است

    نخستین پرواز

    پس از صدور تاییدیه ی تولید،نام پروژه ی FS-X در دسامبر ۱۹۹۵ به F-2 تغییر یافت. نمونه ی اولیه ی XF-2A نخستین پرواز خود را در روز هفتم اکتبر ۱۹۹۵ آغاز نمود و خلبان آزمایشگر آن از مانورپذیری خوب تا سرعت ۴۶۳ کیلومتر در ساعت و ارتفاع ۱۵۰۰۰ پایی خبر داد.
    دومین F-2 نیز نخستین پرواز خود را در ۱۳ دسامب همان سال به انجام رساند و آن دو تا فوریه ی سال بعد پانزده پرواز آزمایشی را تکمیل نمودند.
    این هواپیما به سال ۲۰۰۰ میلادی ،وارد آژانس دفاعی ژاپن شد و بعد از آن ۷۶ فروند F-2 دیگر وارد نیروی هوایی ژاپن شدند.با وجود این امکان توقف تولید این هواپیما به دلیل قیمت بسیار زیاد آن نامشخص است.
    برخی از افراد این پرسش را مطرح می کنند که تولید تحت امتیاز جدیدترین سریهای F-16C نیز می توانست همان سطح از تجربه و سرمایه گذاری صنعتی را با صرف هزینه های بسیارکمتری به دنبال داشته باشد. برخی هم لب به شکایت گشوده اند صرف هزینه های ژاپن روی F-2 به جنگنده ای منتهی شده که هیچ برتری و امتیازی نسبت به F-16C ندارد (حتی از نظر نسبت رانش به وزن هم ضعیفتر است)،در حالی که پس از ۲۶ سال وارد خدمت شده وقیمت آن چهار برابر F-16C است!!

    ژاپن تدوین نیازمندی خود به یک جنگنده ی پشتیبانی نسل آینده را برای جایگزینی میتسوبیشی F.1 در اواسط دهه ی ۱۹۸۰ آغاز نمود. … ادامه مطلب

    تعداد بازدید : 152

    امتیاز : 1

    سایز تصویر : ۱۹۲۰x۱۲۹۵

    حجم تصویر : ۸۷۲ کیلوبایت

    تاریخ ارسال : ۲۴ دی ۱۳۹۳

    جنگنده ژاپنی Mitsubishi F-2
    امتیاز امتیاز تصویر : 1
    Loading علاقه‌مندی

    منتظر نظرات شما هستیم

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

    قوانین نظرات : 1-نظرات باید به فارسی نوشته شوند. 2-نظرات باید مربوط به تصویر باشند.

    SmileBig SmileGrinLaughFrownBig FrownCryNeutralWinkKissRazzChicCoolAngryReally AngryConfusedQuestionThinkingPainShockYesNoLOLSillyBeautyLashesCuteShyBlushKissedIn LoveDroolGiggleSnickerHeh!SmirkWiltWeepIDKStruggleSide FrownDazedHypnotizedSweatEek!Roll EyesSarcasmDisdainSmugMoney MouthFoot in MouthShut MouthQuietShameBeat UpMeanEvil GrinGrit TeethShoutPissed OffReally PissedMad RazzDrunken RazzSickYawnSleepyDanceClapJumpHandshakeHigh FiveHug LeftHug RightKiss BlowKissingByeGo AwayCall MeOn the PhoneSecretMeetingWavingStopTime OutTalk to the HandLoserLyingDOH!Fingers CrossedWaitingSuspenseTremblePrayWorshipStarvingEatVictoryCurseAlienAngelClownCowboyCyclopsDevilDoctorFemale FighterMale FighterMohawkMusicNerdPartyPirateSkywalkerSnowmanSoldierVampireZombie KillerGhostSkeletonBunnyCatCat 2ChickChickenChicken 2CowCow 2DogDog 2DuckGoatHippoKoalaLionMonkeyMonkey 2MousePandaPigPig 2SheepSheep 2ReindeerSnailTigerTurtleBeerDrinkLiquorCoffeeCakePizzaWatermelonBowlPlateCanFemaleMaleHeartBroken HeartRoseDead RosePeaceYin YangUS FlagMoonStarSunCloudyRainThunderUmbrellaRainbowMusic NoteAirplaneCarIslandAnnouncebrbMailCellPhoneCameraFilmTVClockLampSearchCoinsComputerConsolePresentSoccerCloverPumpkinBombHammerKnifeHandcuffsPillPoopCigarette